Bu gün bayram…
Bu gün bayram, kime bayram?
Örf adet ve inanç geleneğimize göre küslerin barıştığı, görmeyenlerin birbirini gördüğü, olanın olmayana sofralar kurduğu, küçüklere bayram harçlığının verildiği inanç temelli bir gelenek.
Bu gelenekte en büyük sınkıntı belli bir yaşa gelince ziyaret edeceğin büyüklerin kalmayışı.
Bazı sülalalerin bireyleri bu dünyayı erken terkeder.
Benim sülalem de (Annem, babam, abim, ablalarım amcalarım, dayılarım, teyzelerim, halalarım) kısaca ziyaret etmem gereken büyüklerim çok genç sayılacak yaşta aramızdan ayrıldılar.(Öldüler diyemiyorum.)
Yirmili otuzlu yaşlarda büyüklerimize giderdik.
Şimdi gidecek büyük kalmadı mecburen küçükleri bekliyoruz.
Gelen geliyor gelmeyene hiç bir sözümüz yok.
Çünkü özellikle İstanbul şehrinde bir yerden bir yere gitmenin hem meşakkati var hem de işin ekonomik boyutu var.
Herkes geçim derdinde.
Bundan dolayı küçüklerimizin gelemeyişiyle ilgili en küçük bir sitemimiz yok.
Dijital dünyada en kolay kutlama mesajı ve telefonla aranmak.
Telefon kaydımızda merhaba dediğimiz arkadaş veya dost kabul ettiğimiz bizle yaşıt veya bizden büyüklerin bayramlarını kimine telefon ediyoruz, kimini mesajla kutluyoruz.
Ne olursa olsun bayram çocuken, gençken ve gidilecek büyükler varken güzeldi.
Yetmişli yaşlara yaklaştığında senden büyük herkesin ölmesi dolayısıyla benim için tatsız, tuzsuz hatta büyük oranda da hüzünlü geçiyor.
”Memlekete bayram gelmiş neyime” demesek bile ona yakın bir psikolojiyle bayramı karşılamak durumundayız.
Ne diyelim, herkesin bir dünyası var hiç biri birbirine benzemiyor.
Ne olursa olsun yaşamın mutluluk anlarından bir gün olan bayram… BAYRAMINIZ KUTLU OLSUN.