Fikirler özgür olmalıdır.
Nasıl bu hale geldik?
İnanın günlerdir bunu düşünüyorum.
Hoşgörü bitti,fikir özgürlüğü bitti,sanat edebiyat bitti.
Komşuluk ilişkileri ve dostluklar bitti.
Toplum gerilmiş bir yay gibi ve oku kime saplayacağının hesabını yapıyor.
Bunları düşünürken bir anım aklıma geldi.
1997 yılı DSP İstanbul il başkanıyım ve Kağıthane ilçesini ziyarete gittik.
İlçede yapılan toplantıda bir genç söz aldı ve bizleri çok güzel eleştirdi.
Elbette sözünü kesmedik ve sonuna kadar dinledik.
Kendisinin eleştirilerine cevap vermedik not aldık.
Toplantı bitince genç yanıma geldi ve dedi ki ”Başkanım sizleri çok kötü eleştirdim herhalde beni partiden ihraç edersiniz”
Ben de dedim ki sen böyle düşünmeye ve eleştirmeye devam et önüne bir engel çıkarsa lütfen beni ara.
Daha sonra bir iki defa il başkanlığına da geldi çok sıcak ilişkiler kurduk.
Şunu demek istiyorum özekllikle mevcut yönetim kadrolarına ve ülkeyi yönetenlere.
Sizi eleştirenlerden korkmayın, sizden farklı düşünenlerden çekinmeyin hemen yanınızda her gün size yağ çekenlerden korkun.
Siz de en az dört beş kere bunu yaşadınız ve itiraf ettiniz…
”Aldatıldım kandırıldım” dediniz.
O halde lütfen fikrinden, sözünden, yazdığından, sahne gösterisinde söylediklerinden dolayı hapiste olan insanları özgür bırakın.
Elinde silah olan, terör yapan, ülkeye ihanet eden, hainliği meslek edinen, ülkeyi soyanlarla mücadele edin.
Halkı fakirleiştiren, gıdaya ulaşımını engelleyen enflasyonla mücadele edin.
Esas düşmanlar ortada dolanırken fikrinden dolayı 21.yüz yılda inasanın özgürlüğünü elinden almak doğru bir yaklaşım değildir.