Koku her tarafı sardı.

Dün yaklaşık yedi saat İstanbul sokaklarındaydım.

Giyimden, gıdaya kadar fiyatlara baktım, insanların alış verişlerine baktım.

Kısacası insanı ve insanlarımızın sosyal yaşamdaki gelgitlerini gözlemledim.

Bu gözlemde o kadar çok tespitlerim var ki, yazmaya kalksam en az yüz sayfa yazmam gerekir.

Bunu yapmak yerine kısaca bir fıkrayla olayı özetleyelim.

Malum şu anda vatandaşın en büyük sorunu hayatın çok pahalı olması.

İnsanın yaşaması için gerekli olan mallara ulaşımın her geçen gün zorlaşması.

Malum bizim bir kamu kuruluşumuz var sağolsun sürekli enflasyonu düşük tutmanın her türlü rakamsal açıklamalarını yapmaya devam ediyor.

”Müjde enflasyon düştü” diye neredeyse bayram edecekler.

Tamam TUİK sen haklısın, enflasyon düştü her şey çok güzel oldu.

Sevgili TUİK, sevimli TUİK bu neye benziyor biliyor musun?

Hani bizim kahvelerimiz teeeeeee Osmanlıdan beri meşhurdur. (”Osmanlı Kahvehaneleri…” Ahmet Yaşar…Bu kitaptan kahvelerle ilgili çok güzel bilgiler edinebilirsiniz.)

Kahvede bir masada iki vatandaş oturuyormuş.

Oradan, buradan konuşurken birisi yüksek sesle gaz çıkarmış.

Elbette karşısında oturan ve gazın sesini duyan diğer vatandaş bu saygısızlık karşısında hem rahatsız olmuş, hem de rahatsızlığını belli etmiş.

Gaz çıkaran vatandaş bu durumu görünce oturduğu sandalyeyi gıcırdatarak döşemeden garip sesler çıkarmış.

Yani gaz çıkaranda yaptığı işin yanlış olduğunu, suçunu kapatmanın garip davranışları içine girmiş.

Bu durumu farkeden ve gazadan rahatsız olan vatandaş demiş ki. ”A be güzel kardeşim tamam sandalyeyle oynayarak sesi kapamaya çalışıyorsun da kokuyu ne yapacaksın?”

İşte sevgili TUİK , sevimli TUİK sesi uyduruk rakamlarla kapattın da kokuyu ne yapacaksın?

Onu da bir açıkla bilelim.

Çarşıyı, pazarı, pahalılığın çekilmez kokusu sarmış.

Sevgili TUİK bunu nasıl önleyeceksin? Onu da bir açıklarsan sevineceğiz.