Küreye takıldım.

1970 yılı.

Alibeyköyü’nde orta okul birinci sınıftayım.

Orta okuldan eve gelirken bir kırtasityecinin önünden geçtim.

Dünya haritasını küre üzerine yapmışlar, küre dönüyor.

İçeri girdim fiyatını sordum almam mümkün değil bana göre çok pahalı.

Yıllarca nerede bir küre görsem önünde durdum baktım.

Yıllar geçti aile işçilikten esnaflığa evrildi belli oranda para sahibi olduk.

Olduk ama küçük esnaf üzeri bir esnaf kadar olduk.

Gene lise yıllarımda, üniversite yılarımda da kürenin önünde sürekli durdum ama alamadım.

Bu sefer alacak param vardı ama gene alamadım.

Daha sonra üniversite bitti mühendis olarak kendi işimi kurdum iyi para da kazandım belli oranda ekonomik özgürlüğüme kavuştum.

O küreden on tane, yüz tane , bin tane alacak paramda oldu ama o küreyi bir türlü alamdım.

Yaşım altmış yedi bu günde o kürenin önünde duruyorum ama alamıyorum.

Sonra düşündüm ki çocukluğumda yaşadığım ilk alamama duygusu benim beynimi ”o küreyi alamszsın” noktasında kilitlemiş.

Ben öyle yorumladım.

Hala o kürenin önünde dururum ama almak istesem de alamam.

En son Tophaneden Galatasaray lisesinin önünden çıkarken Kazım Taşkent Yapı Kredi Kültür merkezinin önüne varmadan solda bir dükkan vitrininde gördüm gene uzun uzun baktım ama alamdım.

Bir kaç yıl önce oğlumun evinde o küreyi gördüm.

Önünde durdum dokundum baktım baktım fakat oğluma da bu küreyi neden aldın diye soramadım.