Nutuk attık, öldük…
1977 yılında sağ sol çatışması adı altında her gün onlarca insan öldürülürken üniversiteye başladım.
Henüz çocuk yaşımda gözümüzün önünde harita mühendisi son sınıf öğrencisi Abdülkadir Adanur faşistler tarafından falçatayla öldürüldü.
O ölüm sahnesini hayatım boyunca unutamadım.
Şunu demek istiyorum, o gün bu gündür bu ülke kitlesel ve bireysel ölümlerin ülkesi oldu.
Her gün onlarca, bazı günler yüzlerce insan öldürülerek bu günlere geldik.
Bu günde siyasal islamcıların iktidarında hastanede, sokakta, depremde, TUSAŞ’ta ve ülkenin her yerinde ölmeye devam ediyoruz.
Son terör saldırısının arka planının bilmiyoruz ama bu ülkenin insanı 1970′ li yıllardan bu yana ölümlerin ülkesi olmaktan bir türlü kurtulamadı.
Sadece kınıyoruz, üzülüyoruz, sebep olanlara lanetler yağdırıyoruz ama bir saat sonra tekrar ölmeye devam ediyoruz.
Hani Orhan Veli demiş ya:
Neler yapmadık şu vatan için,
kimimiz öldük,
kimimiz nutuk söyledik…
Ölenler halk nutuk atanlar ise ülkenin siyasetçileri.
Tam altmış yıldır bu durum değişmedi.
Değişir mi?
Hiç umudum yok.