Pisi pisine ölümler ülkesi.

Hani diyorlar ya her şey kader kısmet.

Öyle olmadığını bir örnekle görelim.

1982 yılında ehliyet aldım, 1985 yılında arabam oldu ve yaklaşık kırk yıldır araç kullanıyorum.

Kırk yıl içinde çizik, dokunma gibi küçük kazalar dışında hiç trafik kazası yapmadım.

Trafik cezası yediğim olmuştur ama hız sınırını kaçırdığımdan dolayıdır.

Yani kırmızı ışıkta geçmekten ceza yemedim.

Sebebi nedir derseniz, birincisi eğitim, ikincisi kurallara uyan başkalarının hakkına saygı gösteren yurttaş olduğum için.

Bir de üniversite beşinci sınıfta bitirme projem karayoluydu.

Kenan Evrenin darbe yaptıktan sonra yarım dönem trafik dersi koyması.

O dersi ulaştırma kürsüsü hocam Prf. Altan Laçin’in vermesi.

Hani derler ya hocayı seversen dersini de sevip başarılı olursun.

Altan hoca sevilecek birisiydi.

O derste trafik kurallarının yanı sıra, geçiş görüş mesafesi, yatay ve düşey kurp da araca hakimiyet, virajlarda, dış bükey kurblarda aracın merkez kaç kuvvetle savrulmasına karşı tedbirler ve aracın konforlu sürülmesi için bir dizi bilimsel bilgileri edinmiştik.

İşte bundan dolayı tam kırk yıldır trafik kazası yapmadığıma inanıyorum ve biliyorum.

Bundan dolayı ülkeme, insanlara ve ülkeme zarar vermediğimden dolayı gururluyum.

Hani her şeyi kadere alın yazısına bağlayıp trafik kurallarını yok sayan güzel ülkemin güzel insanları var ya…

Güzel ülkemin güzel insanı ,merkez kaç kuvveti bilmeden dış bükey kurba (viraja) 120 km /h hızla giren ve virajı alamayan ve şarampole yuvarlan sonrada kader diyerek işin içinden çıkıveriyor.

Ne kolay bir hayat.

Sonra da kader kısmet.

Ben bu gün ehliyeti olanların %90’nının merkez kaç kuvvetin araçlar üzerindeki etkisi konusunda bilgi sahibi olduğunu sanmıyorum.

Dolayısıyla trafik kazalarında, orman yangınların, iş kazalarının önlenmesinin tek yolu var eğitim, eğitim, eğitim.

Ben tam kırk iki yıl önce trafik ve karayolu konusunda eğitim aldığım için tam kırk yıldır kaza yapmadığıma inanıyorum ve biliyorum.

Bunu neden yazdım?

Koskoca bakanların, ünvanı Prf. olan adamların ” Kader, alın yazsı ,mukadderat ” diye insanımızı kandırdıklarından dolayı.

Albert Camus diyor ya ” Bir ülkeyi tanımak istiyorsanız, o ülkede insanların nasıl öldüğüne bakın.”

İşte bizim ülkemizde de insanların nasıl öldüğüne baktığımızda cehalet, eğitimsizlik, kadercilik ve de bilimden kopuş görmek mümkün.