Babalar günü.

Öncelikle babalar gününüz kutlu olsun.

Yazar demişti ya ”Bir erkeğin ölümü babası ölünce başlar.”

Oysa anası, ablaları, abisi ölünce de başlar.

Ben bunu çok fazlasıyla hissettim.

Çünkü tek kaldım ve benden başka hiç kimse kalmadı.

Hemen hemen tamamı genç denilebilecek yaşta ve yaşlanmayı görmeden öldüler.

Bayram, bir kutlama günü geldiğinde arayacağım, yanına gideceğim bir tane büyüğümün olmaması her kutlama gününde acıların yüreğime çökmesine neden oluyor.

Bundan dolayı bablar günü babası anası olmayanlar için hüzün günüdür.

Elbette babası anası olanlar onlara daha sıkı sarılmalı, sevmeli, saymalı ömürlerinin sonuna doğru onları mutlu edecek işlerin içinde olmalıdır.

Bir baba ve dede olarak şunu biliyorum ki, bizim için en büyük mutluluk evlatlarımızın ve torunlarımızın sağlıklı olmaları, muhanete muhtaç olmayacak bir yaşamın içinde olmaları, mutluk haberleridir.

Çünkü öldüklerinde ne kadar önemli olduklarını anlıyorsun ama geri gelmesi söz konusu değil.

İşte bu hasreti ortadan kaldırmak için dinler ahiret gününü tarif etmiş ve öldükten sonra tekrar dirilip ölenleriyle bir araya geleceği inancını insanlığın bazı kesimlerine yerleştirmiştir.

Bu inanç şekli insanların yüreklerindeki hasreti ve kavuşma isteğini bir nebze olsun azaltsın anlamında belki de dinler iyi bir şey yapmış.

Ne güzel bir duygu sonsuza kadar sağ kalacağın ölüp ölüp tekrar dirileceğin duygusuna inanmak ve öyle yaşamak.

İşte bu tür inancın içinde olan insanlara böyle mutlu ve umutlu oldukları için saygı göstermek gerekiyor.

Elbette ölünce toprak olacağım, toprağa karışacağım, çiçek, bitki olacağım, böceklere vitamin olacağım ve hayat orada bitecek, giden bir daha geri gelemeyecek diye inananlara da saygı göstereceğiz.